بدن انسان یک سیستم پیچیده و هوشمند است که مدام در حال ارسال سیگنالهایی درباره وضعیت درونی خود است. مشکل از آنجایی شروع میشود که بیشتر ما زبان این سیگنالها را نمیدانیم یا ترجیح میدهیم آنها را نادیده بگیریم. در طول هفده سالی که در اتاق عمل و در کنار تیمهای جراحی قلب و عمومی حضور داشتم، بارها شاهد این بودم که بدن یک انسان تا چه اندازه مقاومت میکند و پیام میفرستد، پیش از آنکه در نهایت تسلیم یک بیماری جدی شود.
بیماریهای مزمن معمولاً یکشبه از راه نمیرسند. دیابت نوع دو، پرفشاری خون، گرفتگی عروق کرونر و بسیاری از مشکلاتی که امروزه رایجترین دلایل مراجعه به بیمارستانها هستند، مسیری طولانی را در سکوت طی میکنند. در این مسیر، بدن پیوسته نشانههایی از خود بروز میدهد: خستگیهایی که با خواب جبران نمیشوند، نوسانات خلقی بیدلیل، مشکلات گوارشی که به آنها عادت کردهایم، سردردهای تکرارشونده، التهاب پنهان که خود را به شکل درد مفاصل یا تورم خفیف نشان میدهد، و حتی کاهش آستانه تحمل استرس. هر کدام از اینها یک پیام است؛ پیامی که میگوید چیزی در تعادل بدن به هم خورده است.
در اتاق عمل که هستید، دقیقاً میبینید که چطور یک رگ مسدود شده حاصل سالها تغذیه نادرست و بیحرکتی است. میبینید که چطور بافتهای کبدی که ماهها تحت فشار قند و چربی اضافه بودهاند، تغییر ماهیت دادهاند. این تصاویر آنقدر صریح و دردناکاند که برای همیشه در ذهن یک کادر درمان میمانند. اما سؤالی که همیشه ذهن من را درگیر میکرد این بود: چرا این انسانها زودتر متوجه نشدند؟ و مهمتر از آن، آیا اصلاً میشد متوجه شوند؟
حقیقت این است که بدن ما به طور مداوم بازخورد میدهد. افزایش وزن ناگهانی بدون تغییر در رژیم غذایی، یکی از نشانههای کلاسیک عدم تعادل هورمونی است. تشنگی مفرط و تکرر ادرار میتواند پرچم قرمز دیابت باشد. تنگی نفس هنگام انجام فعالیتهای روزمره چیزی نیست که به افزایش سن ربطش دهیم و از کنارش بگذریم. حتی پوست و مو هم آیینهای از سلامت درون ما هستند: ریزش موی شدید، خشکی و تیرگی پوست گردن یا زیر بغل میتواند زنگ خطری برای مقاومت به انسولین باشد.
وقتی ما این علائم را نادیده میگیریم، در واقع سیستم هشدار خانه را خاموش میکنیم و به زندگی ادامه میدهیم، غافل از اینکه آتش زیر خاکستر در حال گسترش است. بدن انسان قدرت خودترمیمی فوقالعادهای دارد، اما این توانایی مشروط است؛ مشروط به اینکه در مراحل اولیه اختلال، آن را تشخیص بدهیم و سبک زندگی را اصلاح کنیم. شما برای درک زبان بدنتان نیاز به تحصیلات پزشکی ندارید، کافی است یک بار تصمیم بگیرید که به جای نادیده گرفتن، مشاهدهگر دقیق بدن خود شوید. تغییرات جزئی در سطح انرژی، کیفیت خواب، خلقوخو و عملکرد دستگاه گوارش را جدی بگیرید. دفترچه کوچکی داشته باشید و برای یک هفته بنویسید چه چیزهایی در بدنتان احساس میکنید؛ خود این کار اولین قدم برای پیشگیری از بحرانهایی است که در نهایت شما را به بیمارستان میکشاند.
باور کنید من بارها پشت درهای بسته اتاق عمل ایستادهام و دیدهام که چطور یک تصمیم کوچک در زمان مناسب میتوانست یک زندگی را از آن تخت دور نگه دارد. بدنتان با شما حرف میزند، تنها کافی است گوش بدهید.
